Fairfood blogt: samen overleven

Samen met de ‘Green Warriors’ van Aliet Green, het bedrijf dat de kokosnoten aan ons levert, rijden we over een prachtig bergweggetje. Niet op zoek naar uitzichten, maar naar inzichten. We willen namelijk graag weten hoe ‘onze’ boeren wonen en leven. Hoeveel of hoe weinig hebben ze te besteden per maand? Waar verdienen ze hun geld mee? In wat voor soort huizen wonen ze?

De Green Warriors van Aliet Green en de boeren puzzelen op het inkomen.

We worden overal hartelijk ontvangen. De boeren zijn bovendien bereid om ons inzicht te geven in hun geldzaken. Maar makkelijk is dat niet. Boeren hebben een onregelmatig inkomen. Kokosnoten worden eens per drie maanden geoogst, bananen zijn voor eigen consumptie en geiten worden alleen verkocht als er onverwacht een rekening moet worden betaald. Maar uiteindelijk lukt het. En de resultaten zijn onthutsend.

Het gemiddelde inkomen van deze kokosboeren is zo’n 525.000 Ruphia (circa 35 euro) per maand. Dat is net iets meer dan de helft (57%) van wat de Indonesische overheid ziet als het minimale om goed te kunnen leven. Veel boeren hebben dan ook schulden. Een schuld van zo’n 350.000 Rupiah (circa 23 euro) is heel normaal voor een gezin – dat is 2/3 van het maandinkomen! Het geleende geld wordt gebruikt voor eten. Maar ook om de kinderen naar goede scholen te kunnen sturen zoals Refly uit onze vorige blog, of om het huis te verbeteren.

Zo’n 25 tot 50% van de boeren wonen in ondermaatse huizen. Houten of bamboe muren, een vloer van aangestampte aarde, een gat buiten als WC en geen ventilatie. Wel hebben de meeste huizen elektriciteit en water. Mevrouw Rubiyem heeft een aantal jaren geleden een lening genomen, nu heeft ze betonnen vloeren in plaats van aarde en een goed dak. Ze moet nog 700.000 Rupiah (47 euro) afbetalen.

Muren van bamboe en een vloer van aangestampte aarde

Mevrouw Supiyem leent geld om voldoende voedsel te kunnen kopen. Ze is 54 en zorgt voor haar dochter en kleinkind. Het gezin moet maandelijks rondkomen van 25 euro. Als ze kokossuiker zou maken, zou ze meer verdienen. Maar ze heeft niemand om in de kokosboom te klimmen en inhuren is te duur. Gelukkig krijgt ze regelmatig giften van buren en mag ze de melk van hun geit gebruiken voor haar kleinkind.

In het Bahasa heet deze solidariteit ‘Gotong Royong’, wat zoiets betekent als ‘samen maken we de goot schoon’.  Dus als je buren het moeilijk hebben, help je ze. Ook de lokale tussenhandelaren, die de leningen uitgeven, zijn deel van dit systeem. Ze doen dit zonder rente en zonder zekerheid of ze het geld ooit terugkrijgen. Kom daar maar eens om in Nederland.

Fairfood blogt

Kokosnoot blij

Fairfood wil komende zomer een eerlijke kokosnoot op de Nederlandse markt brengen. Geen gemakkelijke opgave! Volg dit avontuur op de voet met ons blog.

Fairfood blogt: eerlijke kokosnoot? Billen bloot!
Volg ons

Volg ons

Blijf op de hoogte van onze campagne.